Αν λες ένα ελαφρότατο ψεματάκι…
δεν μετράει το βάρος του
αλλά η ανάγκη σου να πεις ψέματα.
Τι συγκρατημένοι που είμαστε ώρες ώρες εμείς οι άνδρες… Δεν μας το ‘χα, στο λέω.
Τον παρακολουθώ εδώ και καιρό να του λέει μικροψεματάκια, να «πέφτει σε λάθη τι έχει πάθει» και εκείνος να φερμάρει χαμογελώντας σαν σκυλί που ετοιμάζεται να επιτεθεί.
Ναι! Θα χτυπήσει όταν έρθει η ώρα. Της το ετοιμάζει, κι εγώ δεν ξέρω γιατί…
Θα μπορούσε άνετα να κάνει έναν ωραιότατο καυγά για να τελειώνουν, όμως είναι χαρισματική και φέρνει τούμπα την κατάσταση αξιώνοντας δήθεν την ελευθερία της…
Ελευθερία στον έρωτα; Τι ελευθερία άραγε; Αυτή μήπως που δεν του εκχωρεί;
Όχι δεν είναι το στερεότυπο της κλασικής γυναίκας που ψεύδεται… όχι. Είναι το μοντέλο του ανθρώπου που δικαιώνεται μέσα από τσιμπολογήματα. Το γουστάρει αλλά εκείνος φαίνεται να μην το γουστάρει αντιστοίχως καθόλου και κάθεται και κοιτάζει σχεδόν ηδονικά την εξέλιξη μεταμορφωνόμενος, ο πανίσχυρος εραστής, σε αδύναμο σύζυγο. Ενώ εκείνη μεταμορφώνεται σε μια γυναίκα όλο γλύκα. Τι διαστροφή θεέ μου…
«Να απατάς τον άντρα σου είναι συνηθισμένο. Να απατάς τον εραστή πού το ‘χεις δει γραμμένο;»
Ναι, τα σκυλάδικα έχουν για όλα μια ατάκα και μια λύση. Αξιοπρεπή ή αναξιοπρεπή… ποιος νοιάζεται.
Μαζεύει μέσα του τόσο θυμό που τον περνάει και για ηλίθιο, που δεν λέγεται. Αν δεν ήταν άνδρας και εκείνη γυναίκα θα ήθελε να ρίξει κεραυνούς την οργή του επάνω της. Να την ισοπεδώσει με δυο λόγια να μην ξανασηκωθεί ποτέ.
«Αυτή τουλάχιστον θα ήτο μια κάποια λύσης…» Εκδίκηση...
Βλέπεις τα πιο ταπεινά ένστικτα του ανθρώπου ξυπνούν από τις πιο ταπεινές πράξεις των άλλων. Δεν γίνεται να κάνει κανείς πολιτισμένο διάλογο με την υποκρισία ούτε με το ψέμα. Δεν γίνεται. Κυρίως όμως δεν γίνεται να επιτρέπει κανείς να τον θεωρεί ο άλλος δεδομένο και ηλίθιο.
Θα μου πεις και γιατί δεν φεύγει… «that is the question».
Δυστυχώς και στην πιο απλή σχέση αδύναμος είναι αυτός που έχει τα περισσότερα αισθήματα.
(ΥΓ να με συμπαθά ο Αλεξανδρινός αλλά μεγαλύτερη βαρβαρότητα και αναξιοπρέπεια από τον έρωτα δεν υπάρχει…)
