Εθνικές κυβιστήσεις…

Τι μέρες κι αυτές;

Αλήθεια την θυμάστε την Νάντια Κομανέτσι; Ναι;

Τι θαυμάσια αθλήτρια φαινόταν και πώς εξελίχθηκε αργότερα ο μύθος της…

Πέρασαν πολλά χρόνια για να αναχθεί σε άνθρωπο και να μην αποτελεί αμειβόμενη ατραξιόν…

Αυτές τις τελευταίες ημέρες την έχω συνέχεια στο νου μου.

Λέτε οι εθνικοί μας «κυβιστηστές» να έχουν την ίδια ή μήπως τους περιμένει – ως συνήθως – καλύτερη τύχη;

Με δεδομένο ότι αυτός ο λαός ξεχνάει εύκολα… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

Με δεδομένο ότι αυτός ο λαός ψήφισε δύο φορές τον Κωνσταντίνο τον Μικρό για πρωθυπουργό… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

Με δεδομένο ότι ελάχιστοι παραδέχονται ότι ψήφισαν τον ΓΑΠ… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος…

Με δεδομένο ότι ο ΓΑΠ δυο μέρες τώρα (παρέα του και ο έτερος ανεκδιήγητος ΑΣ) μας έχουν τρελάνει στην κωλοτούμπα… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

Με δεδομένο ότι σ’ αυτή την χώρα δυο λαλούν και τρεις χορεύουν μόνιμα… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

Με δεδομένο ότι αυτός ο λαός «παίρνει γραμμή» από τον Λαζόπουλο που υπογείως προβάλει απόψεις για εκτελέσεις και «Γουδιά» και δεν μπορεί να κρύψει την λατρεία του για τον ΚΚ… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

Με δεδομένο ότι η τζάμπα μαγκιά είναι εθνικό μας σπορ… δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος.

«Ό,τι είναι οι λαοί είναι και οι θεοί τους», λέγαμε παλιά. Τότε που είχαμε ακόμη ολίγη πέτσα και που και που κάναμε και καμιά αυτοκριτική.

Τώρα…

Τι μέρες κι αυτές… στην κυβίστηση το έχουμε ρίξει όλοι προκειμένου να διασώσουμε τον δικό μας πάντα αβέβαιο και τελειωτικά σάπιο αλλά βολικό μύθο.